Proxectando o cárcere. Limón e chiculate

Boas noites,

Co gallo do noso aniversario, temos o pracer de anunciar a inauguración da exposición O Cárcere nos PFC da ETSAC.

Aproveitando que na cidade de A Coruña temos unha escola de Arquitectura (ETSAC), e que nos últimos anos, o cárcere, foi incorporado ás temáticas para o Proxecto Fin de Carreira (PFC), desde Proxecto Cárcere animámonos a comisariar o talento e as propostas para, en definitiva, continuar a sumar con forza.

Estaremos na Fundación Luis Seoane, a iso das 20:30h, acompañadas por un bo feixe de proxectos, a profesora da ETSAC Emma López Bahut, o profesor Juan Creus, e o Concelleiro de rexeneración urbana Xiao Varela. As autoras dos proxectos serán as que conduzan a conversa en torno ás maquetas, que apreséntase como máis que interesante.

Tamén, e como ven sendo habitual, teremos torta e candeas. Desta volta, o limón representa toda a intensidade destes anos. O chiculate, con dozura, o fin dunha longa e dura etapa.  🙂

Esperámosvos a todxs!!! Avante

cartaz-expo-pfc

 

Publicado en Sen clasificar | Deixa un comentario

Rafael Bárez. Avogacía e compromiso.

Breve curriculo
30/12/1945  a  5/05/1996

Avogado laboralista de CCOO en Ferrol.

Militante no PC na clandestinidade e na democracia. Concelleiro de Urbanismo polo PCG nas primeiras eleccións democráticas.

Detido en numerosas ocasións durante a súa vida de estudante en Santiago de Compostela.

Detido a raíz dos sucesos de marzo de 1972 en Ferrol e e encarceado na prisión coruñesa durante nove meses .

“…Quisiera darte, niño

un futuro sin rejas, sin cadenas,

sin puertas, sin cerrojos,

sin muros y sin verjas…”

(Poemas del diez de Marzo, R. Bárez)

 

foto lavozdegalicia

foto lavozdegalicia

 

 

 

Rafael Bárez naceu no ano 1945 en Sigrás (A Coruña), nunha España que acababa de saír da guerra civil, aillada internacionalmente, que intentaba recuperarse economicamente cun réxime autárquico e cun goberno basado no “orden, unidade e aguantar”

Os seus estudos de bacharelato realizaríaos en Lugo onde tivo por mestre ao profesor ourensán Xesús Alonso Montero que pronto descubriría nel a súa vena política e intelectual.

En Compostela, onde cursaría estudos de dereito, comezará pronto a tomar contacto co mundo cultural da cidade, a través dos cine-clubes, das tertulias literarias, das representacións teatrais, da nova canción galega…

Serán anos decisivos na organización da resistencia estudantil ao réxime franquista. O curso académico 1966/67 será considerado como o espertar da Universidade Galega e así, no mes de marzo do 68, a Universidade Compostelana protagonizará un encerro de tres días de máis de mil estudantes na sede central da Universidade de Santiago. Tempos convulsos de asambleas multitudinarias, protestas, folgas ilimitadas e novos encerros, algúns xa en solidariedade coa loita obreira, como o que se faría na Catedral de Santiago en 1970 e no que participa activamente Rafael Bárez, xa integrado no Sindicato de Estudantes como representante da Facultade de Dereito.

Antes de acabar a carreira de dereito Rafael Bárez xa formará parte do Partido Comunista (PC) da man de Vicente Álvarez Areces , militancia política que non lle sairía gratis naqueles tempos: sancións académicas, económicas, desterros…

Vida no Ferrol dos anos 70

Rematados os seus estudos universitarios comezará outra carreira profesional non menos apaixonante. De cheo mergúllase no Ferrol máis combativo do movemento obreiro no ano 1970. Asume o cargo de responsable do Comité Local do Partido Comunista de Galicia ( PCG ) e empeza a traballar como avogado laboralista pese a non gustarlle especialmente esa rama do dereito.

A conflitividade sociolaboral daqueles anos desembocaría nos tráxicos sucesos do 10 de marzo de 1972. A implicación de Bárez neses anos co movemento obreiro foi máxima e sería a causa da súa detención xunto aos principais dirixentes do PC e das CC.OO. da provincia de A Coruña.

Despois de tres días sufrindo interrogatorios -obrigado a permanecer de pe, sen descansar nin un só minuto durante máis de cincuenta horas ata caer desfalecido- ingresa na prisión provincial de A Coruña durante nove meses. Neste tempo no cárcere comparte espazo con moitos dos seus vellos camaradas de loita, entre eles Álvarez Areces.

A “comuna” montada entre os presos políticos fará máis levadeiro ese tempo de incertidume sobre o seu futuro: o xadrez, a poesía -escribiu “Versos de Cárcel”-, a pintura -autorizáronlle a ter un pequeno trípode na cela- ou o teatro ocuparían boa parte dese tempo de reclusión.

En liberdade baixo fianza regresa a Ferrol continuando coa súa intensísima actividade política: formará parte do comité de redacción da revista “10 de marzo” de CC.OO. e participará activamente nos órganos de dirección do partido comunista. Profesionalmente asesorará aos Xurados de empresa, aos enlaces sindicais e atenderá á defensa xurídica de multitude de asuntos que chegarían ao seu despacho, algún deles de gran repercusión social e mediática como o seu propio proceso ante o Tribunal de Orden Público (Causa 489/72) coñecido en toda España como o “proceso dos 23 do Ferrol”, onde o Ministerio Fiscal pedía para os encausados un total de 110 anos de prisión e do que Rafael Bárez sairá absolto.

Rafael Bárez na Coruña

Tras a morte do xeneral Franco, Bárez instálase en A Coruña como secretario político do comité comarcal do PCG e traballa intensamente nos despachos profesionais de Ferrol e de A Coruña aos que se foron integrando outros avogados: Gómez Somoza, Güemed Abad, Rosario Crespo e Fuco Antas, que chegaría tras sufrir o asasinato dos seus compañeiros no despacho de avogados de Atochas en Madrid.

Legalizado o PC formará parte da comisión que elaborará o programa co que acudirán ás primeiras eleccións democráticas figurando como segundo das listas pola provincia de A Coruña. Os resultados non foron os esperados e as voces críticas -incluída a de Bárez- coa dirección do partido deixáronse oír.

Nas primeiras eleccións municipais ao concello de A Coruña no ano 1979 o PC si mellorará os resultados. O lema de campaña será “Salvar A Coruña para os veciños: Honestidad, eficacia, transparencia” . Rafael Bárez (que encabeza a lista de candidatos ) e Antonio Remeseiro sairán elixidos.

Grazas a unha coalición dos partidos de esquerdas asumirá a concellaría de urbanismo. Da súa man sairán as liñas xerais do primeiro Plan Xeral de Ordenación Municipal, plan que será aprobado no ano 1985 pero xa deturpado das ideas orixinais polo goberno vazquista.

Nos anos oitenta a crise interna do PC alonxaría a Bárez da militancia e tamén da actividade política.

Dende 1979 atópase unido a Toya Fernández coa que tería ao seu único fillo Raul no ano 1987.

A súa vida persoal e profesional mudará a partir de entón. Como recorda Toya Fernández, Rafael vólcase na súa vida familiar dunha forma intensa e divertida: viaxes, lecturas, xogos familiares, comidas con amigos, labores do fogar…

Profesionalmente abandona o dereito laboral para adicarse ao dereito administrativo. Abre o primeiro despacho colectivo na cidade de A Coruña xunto aos seus compañeiros Güemed Abad e Fuco Antas: GAE (gabinete de avogados e economistas).

Ademais impulsou congresos xurídicos, asociacións como a de “Avogados Xóvenes de Galicia” , e foi un dos fundadores e presidiu ata a súa morte a Asociación “Xustiza e Sociedade” que integraba a máis de douscentos profesionais do mundo da xustiza e que é aínda hoxe, presidida por M Anxo Fernández, é unha asociación preocupada pola defensa dos dereitos humáns e pola mellora e democratización da administración da xustiza -os seus premios levan o seu nome-. Conferenciante, articulista dos máis variados temas: dende a defensa do dereito a folga dos traballadores da función pública, as insuficiencias da administración da xustiza ou críticas á coñecida “lei Corcuera” de seguridade cidadán. Pero sen dúbida o artigo de prensa que mais repercusión tivo e que aínda a día de hoxe é comentado no mundo da avogacía foi a crítica á súa propia profesión letrada denunciando a deriva mercantilista dun traballo que para el tiña unha clara función social. Críticas que lle valeron a apertura dun expediente polo Colexio de Avogados de A Coruña e que tivo que recorrer ante o TSXG para defender o seu dereito constitucional á liberdade de expresión e conseguir a anulación do mesmo.

Tamén foi obxecto da súa análise a desazón que lle provocaba o desprestixio da actividade política daqueles anos: o comportamento de moitos políticos profesionais, a desconexión coa realidade e os problemas cotiáns da xente, o fenómeno xa daquela da desvertebración asociativa, a ausencia de control democrático sobre cargos públicos e cúpulas directivas…

Toda esta intensa actividade, profesional, cultural, familiar e humana acabaría fatalmente no ano 1996 aos seus cincuenta anos de idade.

Sirvan estas liñas de recoñecemento a Rafael Bárez e a todos aqueles avogados e avogadas que entenderon e entenden a súa profesión como entrega, sacrificios ou renuncias, e que significou padecer torturas, cárcere e incluso para algunhas, a morte.

Bibliografía:

Materiales para el estudio de la abogacía antifranquista.Vol 1.José Gómez Alén e Rubén Vega García (coords.)1ª edición: cotubre de 2010, páx 33-67

Biografías Obreiras de Ferrol (Volumen I). Colección Testemuños nº 6 por Fuco X Antas Pérez. Editorial Fundación 10 de marzo.Autores: Antonio Blanco Carballo, Lorena Bustabad Hermida.

 

Publicado en Proxectocárcere | Etiquetado , , , | Deixa un comentario

Hortas no cárcere. Sementando e creando en Comunidade

Boas noites,

Proxecto Cárcere está de volta, e con moito movemento. Felizmente, comenzamos o curso coa boa nova da cesión dun espazo para sementar, nas novas hortas urbáns do Concello de A Coruña. Decidimos facer unha proposta de participación (que nos encanta), fuxindo de calquera prototipado rápido. É que a praxe é o que nos mola 😉

Velaquí vos deixamos o texto íntegro da nosa proposta.

PROPOSTA PARA AS HORTAS DO PARQUE CARLOS CASARES

PROXECTO CÁRCERE – CS A COMUNA

Esta proposta é presentada pola plataforma Proxecto Cárcere, que ten como obxectivo primordial a recuperación da antiga prisión provincial da Coruña. Debido a isto, o seu radio inmediato de acción sitúase no barrio de Monte Alto. Por esta circunstancia, e por compartir os seus principios básicos, a memoria que segue, así como o proxecto en xeral, está preparada coa colaboración do Centro Social A Comuna, un “proxecto de transformación e creación de comunidade“.

Vista do Parque Carlos Casares

Vista do Parque Carlos Casares

Obxectivos:

Proxecto Cárcere ten como obxectivo prioritario a activación e coidado da antiga prisión provincial e a súa contorna. Desde a súa creación en 2010 só nunha ocasión puido desenvolver a súa actividade dentro do edificio e ademais nestes 6 anos non tivo ningún espazo propio que empregar de forma habitual. Por isto, os obxectivos principais que se buscan coa horta, son:

  1. Xestionar un espazo en comunidade

    Pasar da teoría á práctica, xestionando o funcionamento dun espazo tanxible, neste caso, unha horta. O seu funcionamento seguiría os principios que ata agora Proxecto Cárcere desenvolveu maiormente nun plano teórico e ademais co engadido de que é nun terreo situado a carón da prisión, o cal é positivo desde un punto de vista emocional (a plataforma estaría traballando o máis preto posible do cárcere) e tamén porque permitiría unha maior e máis continuada interacción coa veciñanza máis próxima.

  1. Materializar unha das propostas do Plan de Viabilidade de 2012

    O plan de viabilidade de Proxecto Cárcere xa incluía a posibilidade de dedicar unha parte do espazo a hortas. Isto só sería unha realización previa a facelas dentro da cadea.

  1. Establecer sinerxias cxs habitantes e axentes do barrio.

    Como xa se dixo no punto 1 e sobre todo polo carácter aberto desta proposta, serviría para establecer vínculos co barrio. De forma máis directa co centro social A Comuna. Polo seu xeito de funcionar (horizontal e aberto á participación de calquera persoa) e pola súa localización (barrio de Monte Alto), existe unha gran afinidade entre ambas iniciativas e ambos grupos consideran que este proxecto sería un marabilloso xeito de establecer unha colaboración máis alá do puntual.

Persoas destinatarias:

  1. Por razóns obvias, aquelas persoas que están a participar máis activamente, tanto no Proxecto Cárcere, como n’A Comuna (que son á fin e ao cabo quen están promovendo a idea), pero o obxectivo de ambos grupos é que poida participar toda aquela persoa que así o desexe. Buscárase que o rango de idade sexa o máis amplo posible.

  2. Debido a experiencias previas na horta situada no parque de Oza, vemos esta actividade como unha gran forma de participación das persoas maiores, que adoitan estar menos presentes na vida social da cidade ou cinguidas a actividades moi particulares e moi dirixidas. As hortas serven para poñer en práctica e transmitir os seus saberes, que en moitas ocasións non recoñecen como tal.

Metodoloxía:

  1. A praxe levada a cabo estes anos de Proxecto Cárcere conleva exercer unha mínima organización e deixar que cada persoa que interveña no proceso puntual, teña o rango de propoñer ideas para seren debatidas, no caso dun horto, sería tamén un lugar de conversa, de afecto, de sociabilidade e o máis importante de aprendizaxe.

  1. Horizontalidade e consenso.

Planificación e actividades:

  1. A propia natureza da proposta dos hortos, relaciona a planificación co sentido común. É dicir, queremos traballar a horta da forma máis achegada aos propios ciclos naturais.

  2. Un dos destinos principais dos produtos que dea a horta é ser empregados no xantador comunitario que xa se vén desenvolvendo os domingos na Comuna. Este xantador é aberto a quen desexe tomar parte nel e é un xeito de crear unha comunidade en torno ao centro social.

  3. Dentro da plataforma Proxecto Cárcere está a cooperativa Zocamiñoca. Pensamos que a horta pode servir tamén para desenvolver actividades conxuntas con ese colectivo.

  4. Fomentarase a participación da veciñanza, tanto no día a día como en potenciais actividades puntuais.

    Vista do Parque Carlos Casares

    Vista do Parque Carlos Casares

Publicado en Sen clasificar | Etiquetado , , , | Deixa un comentario

Memoria do ano 2015•2016

Rematado o curso 2015/16, facemos un breve  resumo das principais actuacións do colectivo Proxecto Cárcere:

Acto conmemorativo VI ano de PC: o 20 de Novembro de 2015, reunímonos á porta do Cárcere,  fixemos a botadura simbólica dun barco confeccionado en  papel na praia das Lapas,  e demos  lectura do manifesto conmemorativo.

_DSC0019

Mesas Redondas: En Lugo dentro do ciclo de Conversas das Culturas organizado polo Culturalab do Master de Servizos Culturais da USC , e na Coruña dentro das conferencias organizadas por  Arquitectura Sen Fronteiras no IV Seminario Habitat a escala Humana: Toma Parte, e na charla organizada polo Foro Cívico na  mesa redonda en torno a defensa do común.

Presentación Libros. Organizamos a presentacións na nosa cidade do libro: “Carabanchel  el derribo de la Vergüenza”  co seu autor, Jesús Rodríguez  no Centro Social A Comuna, e fomos convidados a participar na presentación do libro ” Tell el  llop solitari de l`exili catalá ” coa súa autora, Gemma Doménech  na Casa Casares Quiroga. Tamén estivemos presentes na presentación do blogue “Memoria do Cárecere”, coa súa autora Carmen García Rodeja , na Casares Quiroga.

foto cortesía Pedro Iglesias

foto cortesía Pedro Iglesias

Participamos na homenaxe ao poeta  Manuel María, co motivo do Día das Letras Galegas no Museo de Belas Artes de A Coruña, participamos no Roteiro  da Memoria coa CRMH, e na manifestación na Defensa do Común coa Plataforma Defensa do Común. Tamen presentamos o noso colectivo na VIII Xornada de inclusión e comunidade a través das artes escenicas.

Radio, fixemos  18 programas nesta nova tempada de Ondas do Cárcere na radio comunitaria coruñesa Cuac FM.

Reunións co Concello: diversas reunións coas Concellerías de Cultura, Participación e Rexeneración Urbana.

Novos Proxectos: Blog “Memoria do Cárcere”, Hortas Urbáns (pendente da súa aprobación polo Concello)

Asambleas: mensuais (un total de 9) e reunións de traballo ao longo de todo o curso.

Contas: saldo positivo de 196.50 (faltan por ingresar ASF)

E nada máis de momento. Esperamos que desfrutedes moito do verán. Voltamos en setembro 🙂

Publicado en Sen clasificar | 2 Comentarios

Proxecto Cárcere nas Conversas das Culturas

O pasado martes 26 de abril, Proxecto Cárcere participou no ciclo de Conversas das Culturas* do CulturaLab do Máster de Servizos Culturais da USC que tivo lugar na cidade de Lugo. As conversas tiñan como eixo debatir ao redor da diversidade das culturas, así como reivindicar a aposta pola ecoloxía do saber.

O título que propuxo Proxecto Cárcere para a súa conversa foi “Afectos e coidados nos proxectos culturais”, onde se reflexionou sobre o proceso emocional das persoas que formaron e forman parte da plataforma ó longo dos 5 anos de percorrido nos que leva traballando, atendendo aos aspectos máis afectivos e emocionais.

Falouse do proceso, do grupo e da súa diversidade, das experiencias persoais, dos coidados internos e externos, dos conflitos e da vida dentro e fóra do colectivo entre outros temas.

* As Conversas das Culturas son coordinadas por Xosé Antonio Neira Cruz no marco de campUSCulturae, proxecto europeo cofinanciado pola Universidade de Santiago de Compostela e pola EACEA Culture Agency e organizadas por Fran Quiroga, coordinador do CulturaLab do Máster en Servicios Culturais da USC.

Deixamosvos a continuación o link da conversa.

Publicado en crónicas, Outras convocatorias, Proxectocárcere | Etiquetado , , , , | Comentarios desactivados en Proxecto Cárcere nas Conversas das Culturas

Mesa redonda: Arquitectura no cárcere

O pasado martes 26 de Abril presentouse na Casa Museo Casares Quiroga

en A Coruña, a mesa redonda titulada “Arquitectura no cárcere”, dentro

das actividades do blogue memoria co cárcere e organizada pola ARMH

(Asociación para a Recuperación da Memoria Histórica) e PC (Proxecto

Cárcere) coa colaboración da ETSA (Escola técnica Superior de Arquitectura)

Participaron no acto, José Lado de Proxecto Cárcere, Xosé Lois Martínez arquitecto ETSA,

Carmen Garcia-Rodeja profesora (ARMH), Jordi Tell e os compañeiros no

seu paso polo cárcere da Coruña, e Gemma Domènech, historiadora da arte ( ICRPC) e

autora do libro, “Jordi Tell arquitecto , a modernidade na Coruña, unha vida apaixoante”

foto cortesía Pedro Iglesias

foto cortesía Pedro Iglesias

A obra de Jordi Tell, a casa Cervigón, supón un dos fitos na modernidade en

Galicia e non seguramente ben valorada. Autores como él mesmo ou José

Caridad Mateo, foron uns exemplos desa arquitectura e dese concepto de

modernidade que foi esmagada pola dictadura.

No cárcere da Coruña había todo tipo de presos entre eles un grupo de

cataláns detidos pola GESTAPO en Berlín e e que chegaron en Abril de 1937:

Jordi Tell, Jaume Gascon, Ricard Boadella, Miquel Albareda, Carlos

Auernheimer e José Luís García Obregón. Diferentes vidas e traxectorias son

testemuñas do sucedido no cárcere.

foto cortesía de Pedro Iglesias

foto cortesía de Pedro Iglesias

Jordi Tell, (1907-1991) Importante arquitecto e notable debuxante tivo una vida

trepidante. En Berlín participa contra o ataque sedicioso da embaixada

española de someterse ó fascismo en Alemania e é entregado a Franco e

trasladado,  xunto co grupo de cataláns,  ao cárcere da Coruña onde contacta

con José Caridad Mateo e onde fai una das obras máis significativas do

movemento racionalista de Galicia: a casa Cervigón de Santa Cristina. Fuxe

con Rogelio Caridad en lancha, despóis de chegar a Barcelona , marcha a

Noruega onde é encargado de negocios da embaixada e participa tamén na

resistencia xunto a un Willy Brandt mozo e entabla moita amizade con Trygve

Lie, o que sería o primeiro secretario xeral da ONU.

O libro “Jordi Tell: un llop solitari” da investigadora Gemma Domenech

Casadevall fai que se recupere a un personaxe cunha vida chea de vivencias a

prol dos valores da República.

Queremos agradecer a Carmen García Rodeja polas súas aportacións e resumo da xornada.

Velaquí algúns enlaces de interese:

Posts no blogue memoria do cárcere:

o-faro- iluminando-a- noite-dos-presos/

unha-sardana- en-prision/

jordi-tell- novellas/

Reportaxe en LA OPINION 23 de Abril

http://www.laopinioncoruna.es/galicia/2016/04/23/catalanes-celda-

Artigo de LA OPINION de Xosé Lois Martínez 25 Abril

http://www.laopinioncoruna.es/coruna/2016/04/25/obra-dunha- mente-viviu-

Publicado en Convocatorias da Plataforma, crónicas, Proxectocárcere | Etiquetado , , , | Comentarios desactivados en Mesa redonda: Arquitectura no cárcere

Presentación do libro “Carabanchel, el derribo de la vergüenza”

Portada libro (destramado 133)

O xoves, día 12 de maio, presentaremos o libro “Carabanchel, el derribo de la vergüenza”, para o cal contaremos coa presenza do seu autor, Jesús Rodríguez. Esta é unha iniciativa organizada conxuntamente coa Comisión pola Recuperación da Memoria Histórica. O acto comezará ás 20h e terá lugar no Centro Social A Comuna (Verea do Polvorín, 35, no barrio de Monte Alto). Teremos ocasión tamén de escoitar, como representante da CRMH, a Suso Díaz, quen ademais nos poderá falar dende a súa experiencia no cárcere da Coruña, onde estivo detido por causa do seu labor sindical.

O cárcere de Carabanchel

O impoñente edificio da Prisión Provincial de Madrid comezou a construírse nos inicios do réxime franquista, cando Carabanchel era aínda unha aldea a carón da cidade e non un barrio da mesma. A obra, levada a cabo por presos sometidos a traballos forzados, foi inaugurada no ano 1944. A tipoloxía do corpo principal do complexo penitenciario madrileño era, como o do cárcere da Coruña, de estructura panóptica. Unha enorme cúpula de formigón de máis de 30 metros de diámetro presidía sobre as galerías nas que se amoreaban os reclusos.

Durante os seus case 55 anos de funcionamento, na prisión estiveron encerrados un grande número de presos políticos e nela pasaron as súas derradeiras horas as últimas persoas condenadas a morte e executadas en España, entre elas, o galego Xosé Humberto Baena.

O complexo pecha no ano 1998 e despois duns anos dáse paso ao seu abandono e degradación. Nos anos nos que o cárcere estivo sen función, a veciñanza solicitou reiteradamente que o espazo se empregase para dotar ao barrio dun hospital e outros equipamentos de carácter social, que tanto precisaba, así como conservar alomenos a cúpula como Lugar de Memoria. Pola contra, o Ministerio do Interior procede, unha noite de outubro de 2008, a derrubar os edificios na súa totalidade, malia as protestas veciñais, de colectivos e persoas vinculadas á Memoria Histórica e mesmo do Colexio de Arquitectos de Madrid, que apostaban pola súa rehabilitación. Todo isto escusándose na súa deterioración e nun plan urbanístico que prometía o desexado hospital, dependencias administrativas e centos de vivendas. Case oito anos despois, o solar, de 200.000 metros cadrados, segue baleiro e quen se achega pasea sobre os cascallos arrasados do antigo cárcere. Neste momento o único edificio que continúa en pé, e funcionando, é o hospital penitenciario, agora reconvertido nun novo espazo de represión, o Centro de Internamento de Estranxeiros. A pesar disto, as asociacións veciñais, a plataforma Salvemos Carabanchel ou o colectivo de ex-presxs La Comuna seguen na loita para acadar o peche do CIE e para transformar o lugar nun Centro para a Paz e a Memoria.

Carabanchel, el derribo de la vergüenza

Jesús Rodríguez, integrante de Salvemos Carabanchel e veciño do barrio, accede por primeira vez á cadea tras o seu peche e comeza a documentar en imaxes todas as súas excepcionais dependencias. Ese coñecer o “monstro” por dentro lévao a superar as reticencias iniciais ante a súa fealdade exterior e a súa historia, convencéndose da necesidade da súa conservación. Anos despois do seu inxusto derrubo ese inmenso arquivo, que recolle os últimos tempos do cárcere de Carabanchel, consigue ver a luz nun libro que ademais serve como unha exhaustiva cronoloxía tanto dos movementos políticos que levaron á súa desaparición como do esforzo das xentes que loitaron e continúan a loitar por preservar a memoria do lugar.

Publicado en Sen clasificar | Comentarios desactivados en Presentación do libro “Carabanchel, el derribo de la vergüenza”

Asemblea de maio 2016

A nosa asemblea deste mes terá lugar este xoves,5 de maio, ás 20:30h asemblea__cntno local da Unión Anarcosindicalista (rúa Washington, 36, baixo. Detrás da Domus). Será, coma sempre, aberta atoda aquela persoa que queira asistir.
A orde do día conta con bastantes puntos pero tentaremos tratalos coa maior dilixencia posible. Os temas a falar son os seguintes:
Avaliación do recital de Manuel María.
Avaliación da presentación do libro sobre Jordi Tell.
Avaliación da charla nas Conversas das Culturas.
Avaliación das xornadas de inclusión nas artes escénicas.
Presentación do libro Carabanchel. El derribo de la vergüenza e roteiro da memoria.
Preparación dun plan de entrada.
Participación na mesa redonda de ASF.
Convite de cuac fm para participar no Encontro de verán.
Comunicación interna e extaerna de Proxecto Cárcere.
Seguimento da proposta de reunión coa AVV Monte Alto.
Reunión coa Concellería de Participación.
Varios.

Publicado en Convocatorias da Plataforma | Etiquetado , | Comentarios desactivados en Asemblea de maio 2016

Proxecto Cárcere con Manuel María

Manuel-María-Dia-do-Libro-669x272

O pasado 23 de Abril, con motivo do dia do libro, a Plataforma Proxecto Cárcere sumouse á iniciativa de homenaxe á figura de Manuel María. O acto desenvolveuse no Museo de Belas Artes de A Coruña, e máis de 300 persoas lemos poemas do autor, nun evento cheo de emotividade e amor pola nosa cultura. Por alí achegámonos Xosé Lado e Eva Piñeiro coa familia Nunes ao completo. O reto era grande. O noso poema, de Versos para un país de minifundios (1969), ben podemos decir, acaído:

Non creas o que din os xornais,
nin o que berran
as estaciós de radio,
nin os números xeados
que traen as estadísticas.
Non te fíes tampouco
no que se le nas guías
feitas para uso de turistas.
Non enchas o teu corazón
–tan canso e tan velliño-
coas canciós de moda.
Non lle dés creto ningún
á propaganda.
Non ergas na túa intimidade
–no lugar que algún día
ocuparon os deuses-
a imaxe dun ídolo
que pode ser un futbolista,
unha estrela de cine,
un charlatán,
cecais un falso amigo.
Recóllete en ti, ¡ouh
pobo meu!, medita,
chora longamente
os teus pecados.
E así que esteñas purificado
polas bágoas:
olla a realidade
na que vives
e abre, para sempre,
os teus ollos puros cara a luz.

Dinamizou e apresentou o evento Xurxo Souto, cariñoso, incisivo e comprometido coa terra. A viuva de Manuel María, Saleta, estaba entre o público, feito que aportou máis solemnidade aínda a lectura. Facía sol, e o espazo do Museo non fixo máis que ser a envolvente perfecta para unha mañá entre libros. Acelebramos a cultura, acelebramos os libros, e acelebramos a memoria.

Publicado en crónicas, Outras convocatorias, Proxectocárcere | Etiquetado , , | Comentarios desactivados en Proxecto Cárcere con Manuel María

O deterioro do cárcere

“Hoxe día 3 de marzo, achegámonos ate o cárcere e puidemos comprobar algunhas actuacións de parcheado das cobertas. Entendemos que as últimas inclemencias meteorolóxicas fixeron necesarias estas intervencións. (Fotos)
Entendemos que o tapado destes elementos da coberta, está vencellado a un intento desesperado de poñerlle freno ao inminente deterioro do noso patrimonio. Entendemos tamén, que ollamos un interese da administración por minimizar a deriva do abandono, mais queremos expresar a nosa preocupación polo estado do noso ben patrimonial e da nosa memoria histórica. Ambas as dúas cuestións, prioritarias para esta Plataforma”

_DSC0019 _DSC0021 _DSC0018

 

Publicado en Novas, Proxectocárcere | Comentarios desactivados en O deterioro do cárcere